Jury Konkursu Wokalnego

dr h. c. Akademii Muzycznej w Poznaniu, maestro Wiesław Ochman - śpiewak operowy

   Jest jednym z najwybitniejszych polskich śpiewaków operowych, chociaż jego ścieżka zawodowa rozpoczęła się w zupełnie innym kierunku - w latach 1954-1960  studiował na Wydziale Ceramiki Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie, uzyskując dyplom magistra inżyniera.

   W trakcie studiów rozpoczął naukę śpiewu pod kierunkiem Gustawa Serafina. Prywatne studia muzyczne odbył pod kierunkiem profesorów: Marii Szłapak, Sergiusza NadgryzowskiegoJerzego Gaczka.

   W 1960 zadebiutował na scenie Opery Śląskiej w Bytomiu partią Edgarda w operze Łucja z Lammermooru Donizettiego i został tam zaangażowany na trzy sezony; w latach 1963-1964 w Operze w Krakowie. W roku 1965, w trakcie uroczystości otwarcia odbudowanego Teatru Wielkiego w Warszawie (gdzie śpiewał w latach 1964-1970), śpiewał partię Jontka w Halce Moniuszki.

   Międzynarodową karierę rozpoczął w Staatsoper w Berlinie, której członkiem zespołu  był w latach 1966-1968. Następnie gościł na wszystkich ważnych scenach operowych Europy i świata: Hamburgische Staatsoper, Deutsche Oper, La Scala (1982), Metropolitan Opera (partia Arriga w Nieszporach sycylijskich Verdiego, 1975), a także opery w Barcelonie, Paryżu, Genewie, Zurichu, Moskwie, Madrycie, Chicago, Buenos Aires, Waszyngtonie, Rzymie, Salzburgu, San Francisco, Sewilli, Wiedniu, Brukseli, Frankfurcie, Zurichu, Tuluzie, Marsylii i innych. Brał udział w renomowanych festiwalach muzycznych, np.: Orange czy Glyndebourne Opera Festival.

   Koncertuje na ważnych estradach świata: Carnegie Hall, Wiener Musikverein, we wszystkich filharmoniach w Polsce, a także z Wiener Philharmoniker i Berliner Philharmoniker pod dyrekcją wybitnych mistrzów batuty: Herberta von Karajana, Karla Böhma, Eugena Jochuma, Leonarda Bernsteina, Nello Santiego, Giuseppe Patane, Jamesa Levina, Charlesa Mackerrasa, Vaclava Neumanna, Gerta Albrechta, Christopha von Dohnanyiego , Johna Pritcharda, Claudia Abbado, Riccardo Muttiego, Rafaela Kubelika i polskich znakomitych dyrygentów: Włodzimierza Ormickiego, Krzysztofa Missony, Stanisława Wisłockiego, Witolda Rowickiego, Stefana Rachonia, Zdzisława Górzyńskiego, Karola Stryji, Jana Krenza, Kazimierza Korda, Tadeusza Strugały, Tadeusza Serafina, Antoniego Wita, Jerzego Maksymiuka i innych.

   Po 1999 Wiesław Ochman zajął się też reżyserią, wystawiając w Operze Śląskiej w Bytomiu Don Giovanniego W. A. Mozarta, Traviatę Verdiego oraz Carewicza Ferenca Lehára. Osobną dziedziną artystyczną działalności Ochmana była muzyka oratoryjna. Dokonał wielu nagrań radiowych i płytowych muzyki operowej, symfonicznej i popularnej dla renomowanych wytwórni płytowych, jak Deutsche Grammophon, Polydor, EMI, Decca, Supraphon i polska Muza. W latach 70. XX wieku nagrał 2 polskie płyty z ariami operowymi i z ariami operetkowymi z akompaniamentem Orkiestry Polskiego Radia i Telewizji pod dyrekcją Zdzisława Górzyńskiego.

   Ważnym elementem działalności Ochmana stała się działalność charytatywna na rzecz wspierania kultury i na stypendia. Organizował szereg aukcji sztuki polskiej na terenie USA (Nowy Jork, Waszyngton), z których dochód był przeznaczony na wspieranie kultury polskiej nie tylko w kraju, ale też za granicą m.in. na remont Muzeum Adama Mickiewicza w Wilnie przy Zaułku Bernardyńskim.

   Kolejnym nurtem działalności Wiesława Ochmana jest malarstwo (głównie plenery), które było pokazywane na wielu wystawach autorskich (pragnął zostać malarzem, po szkole podstawowej uczył się w Liceum Plastycznym w Bolkowie, a później w Technikum Zdobnictwa Ceramicznego w Szczawnie-Zdroju na Dolnym Śląsku).

   Ochman jest Honorowym Obywatelem  Zawiercia, Bytomia, Zelowa, Drezdenka i Szczawna-Zdroju. Posiada szereg odznaczeń, m.in.: Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski, Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”, Order Uśmiechu itd. Jest członkiem Polskiej Akademii Umiejętności, a także doktorem honoris causa Akademii Górniczo-Hutniczej i Akademii Muzycznej im. J.I. Paderewskiego w Poznaniu. Jego imieniem nazwane jest rondo w Zawierciu.

prof. dr hab. Antonina Kowtunow - śpiewaczka operowa, pedagog śpiewu solowego

   Ukończyła studia wokalne, uzyskując dyplom z wyróżnieniem na Wydziale Wokalno-Aktorskim w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej we Wrocławiu w klasie prof. Ireny Bardy-Tartyłło. Jest również absolwentką klasy fortepianu w Średniej Szkole Muzycznej w Bydgoszczy. Warsztat wokalny doskonaliła pod okiem prof. S. Simonetti podczas stypendium w Weimarze. Podczas studiów zdobyła IV nagrodę na Ogólnopolskim Konkursie Wokalnym we Wrocławiu.

   Antonina Kowtunow jest laureatką II GRAND PRIX na Międzynarodowym Konkursie Wokalnym w Tuluzie we Francji (1977 r.). Trzykrotnie przyznano jej pierwsze miejsce w plebiscytach gazet na najpopularniejszego śpiewaka roku (Złota Iglica – Wrocław 1973 i Biały bez – Poznań 1978 i 1987)

   Zadebiutowała jeszcze podczas studiów na scenie Opery Wrocławskiej w partii Żywii w Starej baśni Wł. Żeleńskiego. W ramach spektaklu dyplomowego artystka zaśpiewała na tej scenie pierwszy raz w swej karierze partię Gildy w operze Rigoletto Giuseppe Verdiego . Podczas dwuletniej pracy artystycznej w Operze Wrocławskiej jako jej solistka kreowałą wiele partii pierwszoplanowych m.in. rolę Violetty w operze Traviata Verdiego i Królową Nocy w Czarodziejskim flecie W. A. Mozarta. Gościnny występ w roli Traviaty w Operze Poznańskiej w 1973 roku zaowocował propozycją angażu na etat solistki tej wspaniałej sceny operowej, którą artystka przyjęła i związała z nią swoje życie artystyczne do 2009 roku.

   Antonina Kowtunow wystąpiła w Operze Poznańskiej w przeszło 50 partiach operowych w rolach pierwszoplanowych i tytułowych z repertuaru sopranu koloraturowego i sopranu liryczno-koloraturowego, wielokrotnie bardzo wysoko ocenianego przez krytyków muzycznych.

   Na scenie Teatru Wielkiego w Poznaniu wystapiła jako m.in. Violetta w Traviacie i Gilda w Rigoletto G. Verdiego, Olimpia w Opowieściach Hoffmana Jacquesa Offenbacha, Konstancja i Blonda w Uprowadzeniu z seraju, Zuzanna i Marcelina w Weselu Figara,  Despina w Cosi fan tutte, Donna Anna w Don Giovannim, I Dama w Czarodziejskim flecie W.A. Mozarta, Zerbinetta w Ariadnie na Naksos R. Straussa, Angelina jako tytułowy Kopciuszek, Hrabina Adela w Hrabia Ory,  Corilla w Viva la mamma, Adela w Mojżeszu Gioacchino Rossiniego, Adela i Rozalinda w Zemście nietoperza J.Straussa, Gouda w Skrzypku na dachu, Carlotta w Upiorze w operze, Dorota w Krakowiakach i Góralach Stefaniego, Norina w Don Pasquale i Maria w operze Córka pułku G. Donizettiego, Hanna w Strasznym dworze Stanisława Moniuszki, dziewczęta–kwiaty w Parsifalu Richarda Wagnera, Gabriela w Diabły z Loudun Krzysztofa Pendereckiego.

   W swoim życiu artystycznym zaśpiewała przeszło 1000 przedstawień operowych i 200 koncertów symfonicznych w kraju i zagranicą.

   Współpracowała z Teatrem Wielkim w Warszawie przez kilka sezonów występując w premierach Uprowadzenie z seraju jako Blonda, Ewa w Hrabinie Moniuszki i w spektaklu Traviaty Verdiego jako Violetta.

   Do historii polskiej wokalistyki przeszła jako pierwsza po II Wojnie Światowej odtwórczyni partii Aminy w operze Lunatyczka Vincenza Belliniego w Operze Bytomskiej.

   Antonina Kowtunow od początku swej kariery śpiewała gościnnie na scenach operowych w kraju i zagranicą m.in. jako Traviata w Stavovskim divadle w Pradze, jako Gilda w Operze Narodowej w Bukareszcie, w operach w Bułgarii. Odbyła liczne tournée zagraniczne z macierzystym Teatrem Wielkim i innymi operami polskimi oraz z recitalami po m.in. RFN, Wielkiej Brytanii, USA, Francji, Belgii, Holandii, Luksemburgu, Bułgarii, Rumunii, Finlandii, Portugali, Włoszech, Sycylii, Czechosłowacji, ZSRR.

   Wystąpiła w premierach Teatru Muzycznego w Poznaniu jako w rolach tytułowych Hrabina Marica i Księżniczka Czardasza Imre Kalmanna.

   Antonina Kowtunow miała zaszczyt śpiewać pod batutą znakomitych dyrygentów (około dwustu), m.in.: Mieczysław Dondajewski, Jan Kulaszewicz, Renard Czajkowski, Wojciech Rajski, Agnieszka Duczmal, Antoni Gref, Jose Maria Florencio, Zygmunt Latoszewski, Jerzy Maksymiuk, Andrzej Borejko, Marek Pijarowski, Tadeusz Strugała, Jerzy Kurczewski, Stefan Stuligrosz, Antoni Wicherek, Zbigniew Graca, Maciej Wieloch, Jerzy Wiłkomirski, Stefan Rachoń, Jerzy Salwarowski, Krzysztof Missona, Tibor Pusztai, Mieczysław Nowakowski, Antoni Wit, Marcin Sompoliński, Andrzej Straszyński, Karol Stryja, Napoleon Siess, Zbigniew Górzyński czy Robert Satanowski.

   Z zespołem Teatru Wielkiego w Warszawie występowała gościnnie w Niemczech i Szwajcarii w tytułowej roli Kopciuszka Rossiniego pod. dyr. M. Nowakowskiego, wraz z Wielką Orkiestrą Symfoniczną Polskiego Radia i Telewizji z Katowic podczas tournée po Niemczech i Holandii występowała w roli Arseny w Baronie Cygańskim J. Straussa pod dyr. T. Pusztaja, a z Orkiestrą Filharmonii Śląskiej pod dyrekcją Jerzego Swobody koncertowała po Francji wykonując solową partię w Requiem Verdiego (m.in. w Operze Nantes, Tuluzie i Antibles)

   Antonina Kowtunow brała udział w wielu recitalach, w koncertach dla Pro Symfoniki i na koncertach charytatywnych. Artystka koncertowała z Chórami, z którymi odbyła liczne tournée za granicą: Poznańskie Słowiki pod. dyr. Stefana Stuligrosza, Poznański Chór Chłopięcy „Polskie Słowiki” pod. dyr. Jerzego Kurczewskiego i W. A. Kroloppa, KUL-u pod. dyr. Henryka Górskiego, UAM pod. dyr. Stanisława Kulczyńskiego. Kowtunow wykonywała partie solowe w dziełach oratoryjno-kantatowych: Mesjaszu G. F. Händla, Stworzeniu świata Haydna, Requiem, Mszy c-moll, Mszy C-dur Mozarta, Stabat Mater Dvořáka, Rossiniego, Carmina Burana Carla Orffa, Stabat Mater Szymanowskiego. Podczas świątecznego tournée z Chórem KUL-u z Lublina po Włoszech i Wyspach Lipari artystka miała zaszczyt zaśpiewać jako pierwsza polska śpiewaczka operowa polska kolędę Lulajże Jezuniu w czasie pasterki w Watykanie (1986 r.), która celebrował papież Jan Paweł II.

  Antonina Kowtunow dokonała wielu nagrań telewizyjnych i radiowych, m.in. recital wokalny w TVP z cyklu Piękne głosy w reż. Laco Adamika, Wokół Wielkiej Sceny pod red. Piotra Nędzyńskiego czy Stabat Mater Szymanowskiego pod dyr. M. Dondajewskiego, w reż R. Peryta.

  Osobnym nurtem działalności artystycznej Antoniny Kowtunow jest pedagogika wokalna. Od 1990 do 2000 roku była konsultantem wokalnym solistów Teatru Muzycznego w Poznaniu, w latach 1999-2012 prowadziła klasę wokalną w Państwowej Szkole Muzycznej II stopnia im. Fryderyka Chopina w Zespole Szkół Muzycznych przy ul. Głogowskiej w Poznaniu. Od roku 2000 do roku 2018, przechodząc przez wszystkie szczeble naukowej kariery, prowadziła klasę śpiewu solowego w poznańskiej Akademii Muzycznej im. Ignacego Jana Paderewskiego. W 2012 Prezydent PR M. Komorowski nadał Antoninie Kowtunow tytuł profesora sztuk muzycznych. Jej studenci to zdobywcy nagród na konkursach w Polsce i zagranicą. Są ozdobą scen operowych w kraju i poza jej granicami. Prof. dr. hab. Antonina Kowtunow prowadzi Kursy Wokalne ­– poprowadziła również Mistrzowski Kurs Wokalny w Akademii Opery i Teatru we Wilnie.

   Za swoją działalność artystyczną i pedagogiczną Antonina Kowtunow została odznaczona licznymi nagrodami m.in. Złotym Krzyżem Zasługi, Odznaką Zasłużony Działacz Kultury, Odznaką Honorową za zasługi w rozwoju województwa poznańskiego, Nagrodą Miasta Poznania w dziedzinie kultury i sztuki, Odznakę Honorową ”Zasłużony dla Kultury Polskiej”, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski oraz brązowym  Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”, Odznaka Honorowa "Za Zasługi dla Województwa Lubuskiego".

   Pomysłodawczyni i organizatorka Ogólnopolskiego Konkursu Wokalnego w Drezdenku odbywającego się od 2014 roku.

dr hab. Joanna Kozłowska, prof. AMP - śpiewaczka operowa, pedagog śpiewu solowego (Akademia Muzyczna w Poznaniu)

polska śpiewaczka operowa, sopran.

   Naukę muzyki rozpoczęła jako dziecko grając najpierw na wiolenczeli, a potem na fortepianie. Jest absolwentką Liceum Muzycznego im. Mieczysława Karłowicza w Poznaniu oraz poznańskiej Akademii Muzycznej im. Ignacego Jana Paderewskiego. Po studiach uczestniczyła w kursie mistrzowskim prowadzonym w Weimarze przez Hannelore Kuhse (1985) oraz w Zurychu prowadzonym przez Elisabeth Schwarzkopf (1986).

   W roku 1984 została zaangażowana do Teatru Wielkiego im. Stanisława Moniuszki w Poznania,z którym była ściśle związana do roku 1998. Międzynarodową karierę rozpoczęła w styczniu 1986 roku wykonując partię Liù w Turandot Verdiego w Royal Opera House Covent Garden w Londynie. Później występowała w teatrach operowych Europy i Ameryk, wykonując pierwszoplanowe partie m.in. w: Teatro alla Scala w Mediolanie, La Fenice w Wenecji, Opernhaus w Zurychu, wiedeńskiej Staatsoper, monachijskiej Bayerische Staatsoper, berlińskiej Deutsche Oper, paryskim Théâtre du Châtelet, brukselskim Théâtre de la Monnaie, Teatro Colón w Buenos Aires, Nowym Jorku, Atlancie, Los Angeles. Występowała również na festiwalu mozartowskim w Salzburgu i Maggio Musicale Fiorentino. Poza partiami operowymi wykonywała działa oratoryjno-kantatowe, m.in. w wiedeńskiej Musikverein, paryskiej Salle Pleyel, Tonhalle w Zurychu, Davies Hall w San Francisco, Filharmonii Narodowej w Warszawie, Konzerthaus w Berlinie, Lotte Konzert Hall w Seulu, Suntory Hall w Tokio. Współpracowała z wieloma dyrygentami, m.in. Riccardo Mutim, Lorinem Maazelem, Nello Santim, Davidem Zinmanem, Jeffreyem Tate'em, Vladimirem Fedosejevem, Antonim Witem, Grzegorzem Nowakiem, Kazimierzem Kordem, Marcello Viottim, Carlo Rizzim.

   Nie zaprzestając działalności artystycznej w roku 2007 Joanna Kozłowska rozpoczęła nauczanie śpiewu solowego w Akademii Muzycznej w Poznaniu. W lutym 2013 roku otrzymała stopień doktora habilitowanego sztuki muzycznej w dyscyplinie artystycznej wokalistyka na Uniwersytecie Muzycznym im. Fryderyka Chopina w Warszawie. Od września 2016 do marca 2019 roku prowadziła klasę śpiewu solowego w Keimyung University w Daegu w Korei Południowej. Jest zatrudniona na stanowisku profesora uczelni Akademii Muzycznej im. Ignacego Jana Paderewskiego w Poznaniu.

Ważniejsze nagrody i odznaczenia:

  • 1985 – I nagroda na Międzynarodowym Konkursie Wokalnym Benson and Hedges w Londynie
  • 1985 – Medla Młodej Sztuki
  • 1986 – II nagroda na Międzynarodowym Konkursie Wokalnym w Rio de Janeiro
  • 1995 – Brązowy Krzyż Zasługi przyznany przez Prezydenta RP
  • 2000 – Odznaczenie Akademii Muzycznej w Poznaniu za osiągnięcia w dziedzinie sztuki śpiewaczej
  • 2002 – „Medal Wielce Zasłużonym dla Kultury”, przyznany przez Marszałka Województwa Wielkopolskiego
  • 2013 – Nagroda Rektorska III stopnia (Akademia Muzyczna im. I.J. Paderewskiego w Poznaniu)
  • 2014 – Odznaka honorowa Zasłużony dla kultury polskiej, przyznana przez Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego Małgorzatę
  • 2016 – Srebrny Medal za Długoletnią Służbę, przyznany przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej

Dyskografia

  • Wolfgang Amadeus Mozart – duet „Là ci darem la mano” z opery „Don Giovanni”, w: José van Dam – 30 Years at La Monnaie / De Munt, Cypres Records CYP8603 Joanna Kozłowska – sopran, José van Dam – baryton, Orkiestra i Chór Teatru Królewskiego de la Monnaie w Brukseli, Sylvain Cambreling – dyrygent;
  • Joanna Kozłowska – Arie: Puccinii Verdi: Joanna Kozłowska – sopran, Orkiestra Symfoniczna Filharmonii Poznańskiej, Grzegorz Nowak – dyrygent, CD Accord ACD135-2;
  • Stanisław Moniuszko – Pieśni religijne: Joanna Kozłowska – sopran, Jadwiga Rappé – alt, Jarosław Malanowicz – organy, CD Accord ACD097-2;
  • Giuseppe Verdi – Trubadur (Il Trovatore), opera w czterech aktach Wykonawcy: Joanna Kozłowska – Leonora, Marjana Lipovsek- Azucena, Janez Lotrič – Manrico, Michael Kraus – Luna, Alfred Burgstaller – Ferrando, Mateja Arneż – Ines, Matjaż Stopinsek – Ruiz, Orkiestra Filharmonii Słoweńskiej, Chór Filharmonii Słoweńskiej, Marko Letonja – dyrygent, SF 900034-5;
  • Zweistimmige Lieder”: Feliks Mendelssohn Bartholdy, Johannes Brahms, Robert Schumann,Stanisław Moniuszko, Gioacchino Rossini, Jacques Offenbach Joanna Kozłowska – sopran, Ewa Podleś – kontralt, Jerzy Marchwiński – fortepian, ISR 002;
  • Pieśń romantyczna: Mieczysław Karłowicz, Reinhold Glier, Siergiej Rachmaninow, Giuseppe Verdi, Francis Poulenc Joanna Kozłowska – sopran, Andrzej Tatarski – fortepian, ISR 001;
  • Fryderyk Chopin – Pieśni Joanna Kozłowska – sopran, Waldemar Malicki – fortepian, CD Accord ACD051
  • Henryk Mikołaj Górecki – III Symfonia op.36 „Symfonia pieśni żałosnych” Joanna Kozłowska – sopran, Orkiestra Symfoniczna Filharmonii Warszawskiej, Kazimierz Kord – dyrygent, Philips 442-441-2
  • Wolfgang Amadeus Mozart – Udana Ogrodniczka (La finta giardiniera) Wykonawcy: Joanna Kozłowska – Sandrina, Ugo Benelli – Podestà, Marek Torzewski – Belfiore, Malvina Major – Arminda, Lani Poulson – Ramiro, Elżbieta Szmytka – Serpetta, Russel Smythe – Nardo, Orkiestra Teatru Królewskiego de la Monnaie w Brukseli, Sylvain Cambreling – dyrygent, Ricercar RIS 066045-47

dr Bassem Akiki - dyrygent, dyrektor muzyczny Opery Wrocławskiej

dyrygent, dyrektor artystyczny Opery Wrocławskiej.

   Urodzony w 1983 w Libanie polsko-libański dyrygent, kompozytor i doktor sztuki, współpracuje z wieloma orkiestrami i teatrami muzycznymi na świecie.

Bassem Akiki studiował filozofię na Libańskim Uniwerystecie Międzynarodowym w Bejrucie. W Polsce kształcił się na Wydziale Twórczości, Interpretacji i Edukacji Muzycznej Akademii Muzycznej w Krakowie, gdzie ukończył z wyróżnieniem dyrygenturę chóralną pod kierunkiem prof. Stanisława Krawczyńskiego, a następnie z wynikiem celującym dyrygenturę symfoniczno-operową (klasa prof. Marka Pijarowskiego) na Akademii Muzycznej we Wrocławiu.

   W latach 2007-2009 prowadził wykłady na Uniwersytecie im. Phillipsa w Marburgu poświęcone wzajemnym wpływom muzyki Wschodu i Zachodu. Jego zainteresowania muzyczne dotyczą także relacji filozofii z muzyką (praca magisterska o relacji między Richardem Wagnerem, Fryderykiem Nietzschem a Richardem Straussem). Na Uniwersytecie Fryderyka Chopina w Warszawie obronił rozprawę doktorską pt. Antropocentryzm i teocentryzm w muzyce XXI wieku na przykładzie opery Petera Eötvösa „Angels in America”. Opera ta została wykonana po raz pierwszy w Polsce pod jego batutą w ramach Festiwalu Opery Współczesnej w 2012 roku we Wrocławiu. Prowadził także wiele kursów mistrzowskich między innymi w Queen Elisabeth Music Chapel w Waterloo, w Akademii Operowej przy Operze Królewskiej La Monnaie w Brukseli i w Swarthmore College w Stanach Zjednoczonych.

  Jako dyrygent zadebiutował w wieku 24 lat prowadząc przedstawienie Traviata G. Verdiego z zespołem Opery Wrocławskiej, gdzie do 2013 roku był dyrygentem, a od 2013 roku rozpoczął indywidualną karierę artystyczną przygotowaniem premiery Traviata P. Czajkowskiego i Zamek Sinobrodego B. Bartóka w Teatrze Wielkim w Warszawie, których pierwszy premierowy spektakl poprowadził Valery Giergiev, a drugim pokierował Bassem Akiki. Artysta posiada bogaty repertuar symfoniczny oraz dyryguje takimi dziełami operowymi jak: Così fan tutte, Don Giovanni, Czarodziejski flet W.A. Mozarta; Traviata, Rigoletto, Falstaff, Nabucco G. Verdiego; Carmen G. Bizeta; Kobieta bez cienia, Kawaler srebrnej róży R. Straussa; Opowieści Hoffmanna J. Offenbacha; Cyganeria, Turandot G. Pucciniego; Borys Godunow M. Musorgskiego; Matka czarnoskrzydłych snów H. Kulenty, La libertà chiama la libertà E. Knapika.

   Poza klasycznym repertuarem Bassem Akiki przygotował i dyrygował światowymi premierami dzieł współczesnych kompozytorów. W 2012 roku przygotował i poprowadził światową prapremierę opery Slow man N. Lens/J. M Coetzee w Teatrze Wielkim w Poznaniu. W 2014 roku zadebiutował w Teatrze La Monnaie w Brukseli przygotowując premierę spektaklu Shell Shock N. Lens/N.Cave, wykonanym w 2018 roku pod batutą tego dyrygenta w paryskiej sali koncertowej podczas światowych obchodów 100-lecia zakończenia I wojny światowej, w lutym 2015 roku przygotowywał i poprowadził w brukselskim królewskim teatrze operowym światową premierę opery Medúlla z muzyką Björk, w 2019 roku odbyła się premiera spektaklu Frankenstein M. Grey w opracowaniu muzycznym Bassema Akiki. Rozwój kariery przyniósł poszerzenie repertuaru o kolejne nagradzane spektakle: Romeo i Julia Charlesa Gounoda – Złota Maska za najlepszy spektakl operowy w 2017 roku w woj. Śląskim oraz Złote Maski dla solistów.

   Bassem Akiki jest gościnnym dyrygentem w teatrach operowych i filharmoniach w Polsce (Teatr Wielki Opera Narodowa w Warszawie, Teatr Wielki w Poznaniu, Narodowe Forum Muzyki NFM we Wrocławiu, Narodowa Orkiestra Symfoniczna Polskiego Radia w Katowicach, Teatr Wielki w Łodzi, Opera i Filharmonia Podlaska w Białymstoku, Filharmonia w Szczecinie, w Łodzi i w innych) i na świecie (Opera Królewska La Monnaie w Brukseli, Chamber Orchestra of Philadelphia, Filharmonia w Paryżu, sala koncertowa Konzerthaus w Wiedniu, Teatr w Madrycie oraz w Urugwaju).

   Od stycznia 2016 roku do stycznia 2020 zajmował stanowisko dyrektora artystycznego Festiwalu Noworocznego Narodowego Forum Muzyki we Wrocławiu. W 2016 roku został nominowany do najważniejszej operowej nagrody International Opera Awards 2016 w kategorii „Najlepszy dyrygent młodego pokolenia”. W latach 2018–2019 był dyrektorem artystycznym w Operze Śląskiej w Bytomiu. Podczas pracy w Operze Śląskiej został nagrodzony – został laureatem XII Teatralnych Nagród Muzycznych im. Jana Kiepury w 2018 roku w kategorii najlepszy dyrygent.

   W 2020 roku Fryderyka w kategorii najwybitniejsze nagranie muzyki polskiej oraz Album Roku Muzyka Symfoniczna otrzymała płyta 100 NA 100. MUZYCZNE DEKADY WOLNOŚCI z utworem nagranym m.in. pod kierownictwem i batutą Bassema Akiki.

   Od lipca 2020 roku pełni funkcję dyrektora muzycznego Opery Wrocławskiej.

   Pierwsze wykonanie kompozycji Bassema Akiki prawykonanie utworu Huis Clos odbyło się w dniu 27 sierpnia 2020 r. na XX Festiwalu Sinfonia Varsovia Swojemu Miastu w Warszawie.

Centrum Promocji Kultury w Drezdenku
Created by haiNET and Powered by Quick.CMS